Η κάθε μορφή ένωσης μπορεί κάποια στιγμή να λήξει σε χωρισμό.
Αυτός που χωρίζει και κρατάει σιωπή, τιμωρεί άλλους για την δική του έλλειψη δύναμης.
Λίγοι είναι αυτοί, που θα κάτσουν να λύσουν ειλικρινά την κάθε απορία, όπως θα το όφειλαν εφόσον λύνουν μία ένωση με άλλον άνθρωπο.
Εάν δεν υπάρχει η δύναμη για προσωπική συνομιλία, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ο γραπτός λόγος.
Ηθικά: μην κάνεις αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν
Πρακτικά: εάν είσαι με κάποιον 6 μήνες, οφείλεις να δώσεις π.χ. 2 βδομάδες χρόνο για να πάρει και αυτός έστω λίγο ανώδυνα απόσταση.
Απλά: Ένας υγιές άνθρωπος, με αυτοπεποίθηση και ωριμότητα, δεν έχει λόγο να ταλαιπωρήσει άλλον άνθρωπο, αφήνοντας τον πίσω.
Δυστυχώς όμως υπάρχουν και οι "βρικόλακες των ψυχών"
{νέο κείμενο}
Προσωπικά δεν με αγγίζει ο ίδιος ο χωρισμός και πολύ, αφού συνειδητοποιώ (η έχω συνειδητοποιήσει είδη) ότι το άτομο δεν ήταν για μένα.
Ίσος το ότι το άτομο ήταν και ταυτόχρονα πηγή ενέργειας για μένα κάνει το χωρισμό ποιο βαρύ, πράγμα που δεν οφείλετε όμως στην απώλεια του ίδιου του ατόμου.
Αυτό που με ταράζει συνήθως, είναι η έλλειψη ανθρωπιάς και ότι ξεχνιέται η υπόσχεση.
"ότι και να γίνει, στον χωρισμό θα παραμείνουμε άνθρωποι. Όποιος και να χωρίσει, θα φροντίσει να είναι ο χωρισμός όσο ποιο ανώδυνος γίνεται για τον άλλον"
Η υπόσχεση αφορά (σε διαφορετικό βαθμό όμως) την κάθε μορφή ένωσης
Ο τρόπος που γίνεται ποιο ανώδυνος ο χωρισμός για τον άλλον μπορεί να είναι διαφορετικός, π.χ.:
η το αντίθετο:
πρόσθεση διάφορων χωρισμών:
καταγραφή "ιδανική υπόσχεση"