2012-02-20 19:57
Κάθομαι στο νέτ, αυτήν την φορά στο διπλανό, στο Battlenet, μιας και τελείωσε ο χρόνος στο άλλο. Και 'δω δεν καπνίζουν, εκτός λίγο πριν τα μεσάνυχτα, βρυκολακιάζουν και αρχίζει το ντουμάνι όλη νύχτα. Και έτσι μυρίζει το μαγαζί - ειδικά το πρωί. Γι' αυτό και πηγαίνω στο διπλανό, παρά του ότι εδώ έχει μεγαλύτερες οθόνες, χαμηλότερες τιμές αλλά καί καλύτερη «θέα» προς τα έξω, δηλαδή βλέπεις περισσότερους περαστικούς.
Περνάνε συνέχεια άνθρωποι με ιπτάμενα μπαλόνια, κόσμος, χορευτές. Καρναβαλίζουν εδώ στη Νάουσα. Εγώ πάντα δεν τα πήγαινα καλά με αυτά. Δεν κατανοώ πως μπορεί ο κόσμος να αγνοεί την αιμορραγία δίπλα του αλλά και την μεγάλη παγκοσμίως. Όταν χθες και σήμερα έχουν βιάσει, καταπιέσει, σκοτώσει, αδικήσει και άλλα τόσα, τότε δεν υπάρχει το δικαίωμα για πανηγύρια. Για κανέναν.
Γενικά δεν βγαίνω σε τέτοιες εποχές. Σήμερα ήμουν όμως λίγο στενάχωρος, με την κλασσική έννοια. Η επικριτής με «έστησε», και έτσι βγήκα για να έχω λίγο κόσμο γύρο μου. Η «ακτινοβολία» επαρκεί, ακόμα και να μην μιλάω μαζί τους.
Και εκεί που περνούσα ένα ένα από τα κείμενα στο Νόμιο, ξαφνικά βουρκώνουν τα μάτια μου. Από κάπου βαθειά μέσα στον ρημάδι το μυαλό μου, ήρθε επιτέλους η έγκριση να μάθω Αρχαία και να διαβάσω Όμηρο. Χρόνια το αναμένω αυτό.
Κάτι τρέχει αυτόν τον καιρό, όλο και περισσότερες εγκρίσεις για μάθηση βγαίνουν - και φυσικά δεν έχω ιδέα γιατί.
Παντός είμαι περίεργος, πόσο θα χρειαστώ για να αφομοιώσω τα αρχαία. Και πόσο «Λογικά Ακέραια» είναι τελικά, πόσο Ορθόνομα.
Όμηρε, σου έρχομαι!