(προσχέδιο)
Συνάντησα τον Νικόλα Άσιμο τον Νοέμβριο του 2008. Το 'ραντεβού' το κανόνισε μία διαδικτυακή 16άρα, με την οποία μιλούσα για διάφορα εκείνον τον καιρό. Με έστειλε στο βίντεο του «Καταρρέω», διότι με θυμήθηκε μόλις το άκουσε - μάλλον επειδή γνώριζε πως κρατάω τον εαυτό μου συνεχώς στα άκρα, αλλά και (όπως μου είπε αργότερα) ο τρόπος που μιλούσα για τα θηλυκά της θύμισε αυτόν.
Το κομμάτι δεν μου άρεσε και τόσο, προτιμώ τα μελωδικά και μελαγχολικά κομμάτια - αλλά είχε πλάκα, και ο τύπος στο βίντεο συμπαθητικός.
Διαβάζοντας λίγα παραπάνω για τον Άσιμο κατάλαβα πως είχε αυτοκτονήσει. Και έτσι κίνησε το ενδιαφέρον μου, γιατί σκόπευα κάποια στιγμή να αναλύσω μερικούς καλλιτέχνες που αυτοκτόνησαν.
Άκουσα το «Μπαγάσα» - μέχρι τότες το ήξερα μόνο σε άλλη εκτέλεση, η οποία δεν με άγγιξε. Η εκτέλεση του ίδιου του Άσιμου με άγγιξε άμεσα, διότι ταυτίστηκα άμεσα "...πως να ξεφύγω από την μοίρα...".
Διάβασα το βιβλίο «Κροκάνθροπους», όχι ολικά, όχι αφομοιώνοντας το, περισσότερο κρατώντας απόσταση και ελέγχοντας τα γραπτά. Παράλληλα μερικά άρθρα, και σε συνεχές επανάληψη το «Μπαγάσα».
Φτάνουν τα δάκρυα που μου έβγαλε ο τύπος με τα διάφορα βιώματά του.
Πιστεύω πως βρήκα επιτέλους το πρώτο «Όμοιό» μου.
Για να το βεβαιώσω εάν είναι όμοιό μου, πρέπει να αναλύσω ψυχρά, αντικειμενικά.
Ελπίζω να προλάβω.
Εάν βγει θετικός, θα έχω μέσω αυτού έναν δίαυλο προς άλλα άτομα.
Έστω τον δίαυλο, κάτι είναι και αυτό - ελπίδα.
Ελπίζω, μα με πειθαρχία.
Ίσος αυτή είναι η διαφορά.
Αλλά δεν μιλάω για «ίδιο μου», αλλά για «όμοιό μου».
Ελπίζω, μα με πειθαρχία.
Ακόμα.