(προσχέδιο)
Τι να σε κάνω τώρα, άνθρωπε;
Τόσον καιρώ 'γώ φώναζα "δες εδώ, τι όμορφο!"
Και τρόχιζα, και σκούπιζα, και έδειχνα - ξανά ξανά.
Και 'συ με δυσπιστία κοίταζες.
Στον γείτονά σου έλεγες "κάρβουνο τροχίζει ο φουκαράς".
Τι να σε κάνω τώρα, αδελφέ;
Χρόνια εξασθενούσα, και συ έλεγες "επιλογή σου είναι"
Τι να σε κάνω τώρα, μάνα μου;
Τρελό με αποκαλούσες, μόνο το δίκαιό μου που διεκδικούσα.
Τι να σας κάνω όλους σας;
Όταν σας χρειαζόμουν, δεν πιστεύατε.
Δεν σας κατηγορώ, μα θλίβω.
Τώρα που διαμάντι ποια κρατώ.
Λαμπρό, και όλοι το θαυμάζουν.