(σχεδιάγραμμα)
{"Η Συγνώμη" είναι ξεχωριστώ κείμενο, απόσπαση}
Έχω την εντύπωση, πως δεν τηρώ της οδηγίες με ίσο τρόπο.
Σε γενικές γραμμές, η "συγνώμη" είναι κάτι το σημαντικό. Εκδηλώνει ουσιαστικά την επίγνωση του λάθους.
Πιστεύω πως ο άνθρωπος οφείλει να έχει την δύναμη να παραδέχεται ένα λάθος, να ζητά (είτε με λόγια είτε με πράξη) συγνώμη.
Εάν δεν το κάνουν, τους κρατάω σε απόσταση και από κάποιο σημείο και μετά τους αγνοώ.
Τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει να φερθώ διαφορετικά σε κάποιον άνθρωπο, να έχω δηλαδή περισσότερη ελαστικότητα απέναντί του;
Τι θα μπορούσε να δικαιολογήσει, ότι ενώ άλλους ανθρώπους τους θέτω σε απόσταση διότι δεν λένε συγνώμη (η δεν παραδέχονται το λάθος), άλλους δεν του 'διώχνω', ενώ αποφεύγουν ακόμα και να συζητήσουν ένα θέμα.
Αρκεί η συμφορά στο έργο που κάνει ένας τέτοιος άνθρωπος; Η αξία του που έχει για την πρόοδο μίας ριζικής για μένα εργασίας;
Δεν υπάρχει τελικά εδώ η αναλογία ως προς άτομα που έχουν ελαστικότητα, ώστε να πετύχουν αυτό που επιδιώκουν;
(Οι κανόνες πρέπει να τηρούνται ίσα για όλα τα άτομα. Στην κοινωνία, συχνά υπάρχει ελαστικότητα στην εφαρμογή νόμων η και προσωπικών κανόνων, ώστε να επιτευχθούν στόχοι ποιο εύκολα. Το 'βολεύει', άρα παραβλέπω.)
Δεν είναι λανθασμένο, να λέω "ο στόχος μου είναι θετικός", ώστε να το δικαιολογώ;
(Γιατί τα άτομα πρέπει να τηρούν κάποια κριτήρια. Εάν όχι, δεν πρέπει να είμαι ελαστικός. Διαφορετικά, πρέπει να προσαρμόσω την οδηγία, για να καλύπτει αυτήν την εξαίρεση (αλλά και όμοιες εξαιρέσεις).)