(αντιγραφή εργασιακής ανάλυσης περί φόβου, η οποία γράφτηκε απο τον συνεργάτη Ε.Μ. ως απάντηση )
Η αυτογνωσία παίζει καθοριστικό ρόλο στη σχέση που έχει το άτομο απέναντι στον εαυτό του και απέναντι στα άλλα άτομα, κυρίως στα κοντινά του που ασκεί άμεση επιρροή. Με αυτόν τον τρόπο γνωρίζει ποιές είναι οι ικανότητες και οι αδυναμίες του, οι επιθυμίες και οι επιλογές του, τα συναισθήματα και το σκεπτικό του. Ξέρει τι του κάνει κακό και τι καλό, τι μπορεί να προκαλέσει το ίδιο το άτομο στο πρόσωπό του και τι στα άλλα. Οπότε και μπορεί να προστατευτεί και να προστατεύσει, να χαρίσει και να ευγεργετήσει.
Παρ'όλα αυτά κατά πόσο μπορεί να γνωρίζει κάποιος απόλυτα τον εαυτό του, τις αντιδράσεις του στο καθετί; Ειδικά αν για παράδειγμα βρίσκεται σε μικρή ηλικία ή δεν έχει πολλές εμπειρίες; Αν η ζωή δεν του έχει φέρει δυσάρεστες καταστάσεις και ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε δυσκολίες που δεν τις φανταζόταν; Τότε μόνο θεωρητικά θα μπορούσε να υποθέσει πώς θα έπραττε. Στην πράξη όμως, ούτε ο ίδιος δεν είναι σίγουρος. Παίζει με τις πιθανότητες. Διακινδυνεύει και τον εαυτό του και τους γύρω του.
Ειδικότερα αν βρεθεί σε ακραίες καταστάσεις μπορεί να γίνει επικίνδυνος και για τον ίδιο και για τους άλλους. Δυστυχώς - ή ευτυχώς - η γραμμή που χωρίζει τη λογική από την τρέλα είναι πολύ λεπτή. Γι'αυτό οφείλει ο καθένας μας να εξασκεί όσο μπορεί το πνεύμα, να σκληραγωγείται και να εκπαιδεύεται, να χρησιμοποιεί στην πράξη τη λογική του, επειδή θα ήταν καταστροφικό αν αφήναμε τα πάντα να εξαρτηθούν από το παράλογο με εξαίρεση κάποιες περιπτώσεις που μπορεί να βοηθήσει ακόμα και το παρόλογο, ο παρορμητισμός, ο αυθορμητισμός κ.τ.λ.
Όσο αφορά την ικανότητα και την ανικανότητα του ατόμου είναι μάλλον σχετικό το θέμα. Μπορεί για παράδειγμα ένα άτομο να επιλέγει πού θα μπορεί και πού δε θα μπορεί να κάνει την τάδε πράξη. Αν είναι εν γνώση του αυτή η επιλογή οφείλει να την κάνει γνωστή και στους άλλους για να μην πληγώνει σε περίπτωση που η πράξη ή η απραξία στενοχωρεί, μειώνει, προξενεί προβλήματα στους άλλους. Αν δεν είναι εν γνώση του αυτή η επιλογή, τότε πρέπει τουλάχιστον να έχει ανοιχτό μυαλό για να το διαπιστώσει από τις κινήσεις κι από τη συμπεριφορά των άλλων απέναντί του. Αν δεν μπορεί να το καταλάβει σημαίνει πως η υποσυνείδητη αυτή τροπή του έχει πιο βαθιές ρίζες. Αυτές βρίσκουν έδαφος κι αναπτύσσονται ραγδαία σε ένα δέντρο που λέγεται "φόβος". Ο φόβος εμποδίζει τον άνθρωπο να προβεί στην πράξη μένοντας στη στασιμότητα, να κάνει το επόμενο βήμα πηγαίνοντας πίσω, να ξεπεράσει τον εαυτό του μουχλιάζοντας στον μικρόκοσμο του εγωϊσμού του.
Ουσιαστικά δηλαδή, η ανικανότητα δεν υπάρχει αν δεν υπάρχει ο φόβος. Η ανθρώπινη δύναμη και θέληση του ανθρώπου μπορούν να καταφέρουν αφάνταστες επιτεύξεις, μπορούν να δημιουργήσουν πράγματα που κανείς δεν έχει ονειρευτευτεί, μπορούν να νικήσουν ακόμα και το θάνατο. Αρκεί να μη φοβάται! Ο φόβος λειτουργεί σαν τον καρκίνο, ριμάζει το μυαλό, το ψυχικό σθένος, πολλαπλασιάζεται συνεχώς καταστρέφοντας τα κύτταρα της θέλησης, της τόλμης και των ονείρων, εκμηδενίζοντας τις δεξιότητες, τα ταλέντα και τις ικανότητες. Όταν πια τα σκοτώσει όλα, δεν υπάρχει άνθρωπος, γιατί δεν υπάρχει δημιουργία και δεν υπάρχει αγάπη. Αυτό που μένει; Ένα σάπιο κι άδειο μουδιασμένο σώμα.
Με αυτό το κινούμενο, άδειο σώμα χωρίς νόηση και ουσία ένα άτομο θα χτυπήσει όποιον βρει μπροστά του. Από ζήλεια; Από φθόνο; Από τύφλωση; Μπορεί όλα αυτά μαζί. Το κακό θα το κάνει όμως. Είναι δεδομένο. Ο εγωϊσμός του δε θα του επιτρέψει να κάνει τίποτα άλλο, γιατί ο φόβος έχει θερίσει όλα τα υπόλοιπα και υπάρχει μόνο το εγώ του. Η ευθύνη για αυτήν την κατάσταση που περιήλθε, βεβαίως, μάλλον δική του. Ίσως και όχι. Ίσως αν κάποιος του κρατούσε το χέρι ο φόβος του να μην εξαπλωνόταν. Ίσως αν υπήρχε υποστήριξη κι αγάπη να νικούσε το φόβο. Ίσως...
Αυτά τα άτομα που έχουν προσβληθεί τόσο από το φόβο, δεν πρέπει να αποφεύγονται. Η ασθένεια δεν είναι μεταδοτική. Είναι ιάσιμη όμως. Οι άνθρωποι εκείνοι που είναι υγειείς και δυνατοί θα μπορούσαν να τα βοηθήσουν. Γιατί ξέρουν! Γιατί μπορούν!