Η τέχνη καταχράζεται καθημερινός από διαφορετικά άτομα. Το έργο του καλλιτέχνη καταναλώνετε άτσαλα και επιφανειακά, δίχως να δοθεί μεγάλη έμφαση στις ουσίες του.
Ένα ιδιαίτερο ρόλο παίζουν τα έργα των αυτόχειρων, συγκεκριμένα αυτών που έδιναν μάχη κατά της αδικίας. Οι καλλιτέχνες αυτοί, εκτελούνται ουσιαστικά εκ νέου από το κοινό τους.
Η καλλιτέχνες αυτοί - Αυτοί που δεν άντεξαν.
Αυτοί είναι που στην τελευταία τους στιγμή είχαν την κρίσιμη έλλειψη ενέργειας.
Μία στάλα ενέργειας από έναν άνθρωπο αυθεντικό, από έναν άνθρωπο αγνό, πιθανός θα τους είχε κρατήσει ζωντανούς.
Οι "Υποκριτές της Τέχνης" μιλάνε για αυτούς τους αυτόχειρες, για τα έργα τους, για την φυγή τους.
Αντί να κάνουν την πολύ απλή κίνηση, στο να βρουν άτομα που είναι όμοιά τους, και να φροντίσουν να αντέξουν αυτοί. Να τους δώσουν την στάλα ενέργειας, που δεν μπόρεσαν να δώσουν στον καλλιτέχνη τους".
Αυτή η πράξη θα έδινε ουσία στα έργα των αυτόχειρων και στην πρόωρη φυγή τους.
Αυτή η πράξη θα τους κρατούσε ζωντανούς.
Αυτή η πράξη θα τους τιμούσε.
Αυτή η πράξη.
Είναι εύκολο να είσαι ένας "Υποκριτής της Τέχνης", και να κλαις τους πεθαμένους Άσιμους, τις πεθαμένες Γώγου.
Και είναι δύσκολο να είσαι αυτός που η τέχνη αφύπνισε, να ψάχνεις τους ζωντανούς Άσιμους, τις ζωντανές Γώγου.
Διότι αυτοί οι ζωντανοί - ανώνυμοι και αβοήθητοι - αυτοί είναι που χρειάζονται την στάλα ενέργειας σου, για να αντέξουν την μάχη.
Την μία μάχη που ενώνει τους πεθαμένους με τους ζωντανούς.
Την μία μάχη κατά της Αδικίας - Την μία μάχη υπέρ της Μετατροπής.
Αυτοί οι ζωντανοί χρειάζονται την ενέργεια σου.
Εκεί να την δίνεις.
Πριν είναι αργά, και είκοσι χρόνια πέρασαν.
Εκεί να την δίνεις.
Εις την μνήμη αυτών που δεν άντεξαν.