(προσχέδιο)
Η.Γ.: Από αυτό πηγάζει και το πρόβλημα: όταν το 2001 έδινα μάχη να εξηγήσω στην οικογένεια, αυτός τελικά δεν λειτούργησε.
(ζήτημα) Τότες του είχα δώσει ένα μικρό επιστημονικό βιβλίο, το οποίο επεξηγούσε τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει η έλλειψη στήριξης από το οικογενειακό περιβάλλον (Όταν δηλαδή η άνθρωποι σου δεν πιστεύουν σε σένα).
Η σκέψη μου ήταν απλή: θα διάβαζε αυτός, θα ενημέρωνε τον πατέρα του, και αυτός στην συνέχεια τους γονείς μου. Το παρακάλεσα επίσης να το δώσει μετά στην ξαδέλφη μου, την Λ.!
(ζήτημα) Και τότες του ζήτησα - σε μία κρίσιμη νύχτα - για 1. και μοναδική φορά - να έχει το κινητό του ανοιχτό. Μα δεν το είχε. Μετά απο αυτήν την νύχτα, δεν τον άκουσα για χρόνια. Δηλαδή: δεν πήρε την άλλη μέρα να με ρωτήσει πως είμαι, να μου πει γιατί τελικά δεν είχε το κινητό ανοιχτό.
Πιθανός όλα αυτά να τον είχαν 'παραφορτώσει'. Να ήταν "πολλά" για αυτόν. Συνέχεια του έλεγα να μου θέτει όρια, όπου είναι αναγκαίο. Να με βρίζει, εάν αναγκαίο.