(προσχέδιο)
Ο μουσικός εκτελεί μουσικά κομμάτια, με επαγγελματική ποιότητα εάν είναι επαγγελματίας. Τραγουδάει ή παίζει όργανο, ίσως κάνει και τα δύο. Λέει τα κομμάτια από νότες, ή και απ' έξω. Πιθανός να έγραψε δυο τρία δικά του. Δεν δίνει και πολύ σημασία στις ουσίες των κομματιών. Είναι απλά ένας αναμεταδότης - και στην ουσία αυτό ακριβός οφείλει: να αναμεταδίδει κομμάτια «ζωντανά» σε κάποιο κοινό.
Από την άλλη, ο καλλιτέχνης λοιπόν παράγει τέχνη, ή είναι ο ίδιος τέχνη. Αν και η κατάταξη σε κατηγορίες είναι δύσκολη, υπάρχουν διάφορες κατηγορίες απο μουσικές. Και έτσι υπάρχουν και διαφορετικοί καλλιτέχνες.
Ο καλλιτέχνης που «λέει» τα ποιοτικά και τα έντεχνα, πρέπει να έχει μερικές βασικές ουσίες ως δεδομένες. Ελευθερία, Δίκαιο, Μάχη, Αγάπη. Ο ποιοτικός καλλιτέχνης «αγγαλιάζει» αυτές τις έννοιες. Όπου και να είναι, στην πίστα, στην ζωή του η σε κάποιο διαδικτυακό σύστημα δικτύωσης. Γιατί απλά αυτά αποτελούν το «είναι» του ποιοτικού καλλιτέχνη.
Ο ρεμπέτης ή ο λαϊκός έχει πιο χαλαρά κριτήρια. Μπορεί να είναι καλλιτέχνης, και σαν άτομο να είναι χύμα.
«Για μένα όλοι οι καλλιτέχνες είναι χύμα και καλά κάνουν.» - αυτό είναι το άλλοθι που δίνουν οι «κουλτουριάρηδες» στους καλλιτέχνες, διότι διαφορετικά θα μείνουν από τέχνη. Και δεν είναι αληθές.
(μεταφορά σε κείμενο «Έντεχνα»)
Ο όρος «έντεχνα» είναι άτυχος, διότι υπονοεί πως το «μη έντεχνο» είναι «άτεχνο». Η μουσική κατηγορία «έντεχνο» έχει άλλη έννοια από την λέξη «έντεχνο». Κακός αυτό - μα αυτό γίνεται συχνά, ο «βιασμός» της γλώσσας - άλλο θέμα όμως.
Εγώ θεωρώ την Πέγκυ Ζίνα (που μάλλον κατατάσσεται «λαϊκή») για παράδειγμα πιο έντεχνη από τις Έντεχνες.
Όταν είμαι σε βαριά καψούρα, το λαϊκό γίνεται το «έντεχνο» μου, το ποιοτικό. Απλός στοίχος, που αγγίζει καρδιά, μέσα από την ζωή. Τερζής, Μητροπάνος, Καζαντζίδης και πάρα πολλοί άλλοι.
Επίσης, για παράδειγμα, το ακόλουθο ρεμπέτικο είναι και «έντεχνο» και «ποιοτικό» αλλά και «αυθεντική τέχνη»:
http://www.youtube.com/watch?v=uEk9OpOYp3A&feature=BFa&list=PL6A146FE3CD5DEF2A&lf=mh_lolz
Γενικά όμως, τα ρεμπέτικα είναι χαλαρά, και τραγουδιούνται (και νιώθονται) και σε κατάσταση μέθης. Το ίδιο τα λαϊκά, τα οποία είναι γενικά ποιο ελαφριά από τα «έντεχνα» - χωρίς όμως να είναι αναγκαστικά «άτεχνα».
-
Η ουσία όμως είναι εδώ:
Λέτε: «Για μένα όλοι οι καλλιτέχνες είναι χύμα και καλά κάνουν.» - αυτό είναι το άλλοθι που δίνουν οι «κουλτουριάρηδες» στους καλλιτέχνες, διότι διαφορετικά θα μείνουν από τέχνη.
Και ευτυχώς δεν είναι και η αλήθεια.
Ο καλλιτέχνης που δημιουργεί αυτό που κατατάσσεται «έντεχνο» ή «ποιοτικό», κατηγορία η οποία αγγίζει βαθύτατες έννοιες, δεν γίνεται να είναι χύμα. Εάν δημιουργεί με το «είναι» του, η τέχνη του θα είναι αυθεντική, θα πείθει διότι είναι το «είναι» του.
Δεν γίνεται(!) να γράφει κομμάτια για ελευθερία, και στην συνέχεια να λογοκρίνει κάποιο άτομο σε ένα διαδικτυακό του μέσο, όταν κάποιος ασκεί κριτική (απλό παράδειγμα).
Η αξίες που αναφέρω (Ελευθερία, Δίκαιο, Μάχη, Αγάπη.), ναι, ορίζουν - όπως λέτε - τον κάθε ποιοτικό άνθρωπο. Όμως ο Έντεχνος Καλλιτέχνης - ειδικά εάν είναι δημιουργός - ταυτίζει στην ουσία το άτομό του με αυτές της αξίες και έννοιες.
[ουφ, μια ώρα έγραφα... αυτό τώρα μου δίνει υλικό για να ανανεώσω το κείμενο με την θέση μου. Έτσι η συζητήσεις στο διαδίκτυο αποκτούν ουσία]