Ο επικριτής καταγράφει τα σημεία όπου διαφωνεί με το βασικό κείμενο.
Στο κείμενό του, τηρεί την δομή του αντικείμενου, ώστε να μπορούν να ταυτιστούν τα γραπτά του εύκολα με το αντικείμενο επίκρισης. Για παράδειγμα, έχει τους ίδιους τίτλους για τις παραγράφους.
Τα γραπτά του, και ειδικά ο αντίλογός του, αφορούν συγκεκριμένα σημεία του αντικείμενου.
Επεκτείνει στην συνέχεια με σημεία που θεωρεί σημαντικά, άλλα που δεν υπάρχουν στο αντικείμενο. Η επέκταση γράφετε σε ξεχωριστή παράγραφος στο τέλος.