Ο βαθμός της "ατομικής διαφάνειας" εξαρτάται από τον ρόλο που κατέχει ένα άτομο μέσα στο έργο, αλλά και από τον βαθμό κατανόησης και εξοικείωσης που έχει με την "ορθονομία". Όσο περισσότερο μπορεί να επηρεαστεί κάποιος ρόλος από μη επιλυμένα εσωτερικά ζητήματα ενός ατόμου, τόσο πιο μεγάλη είναι η ανάγκη της "ατομικής διαφάνειας".
Πολίτης - Ένας πολίτης, ο οποίος αναφέρει μερικά ζητήματα που τον αφορούν (π.χ. ενοχλήσεις), δεν χρειάζεται να ανοίγεται ιδιαίτερα.
Πολίτης, Ενεργός - Ένας πολίτης, ο οποίος αναφέρει πολλά ζητήματα που τον αφορούν, θα χρειαστεί κάποια στιγμή να ανοιχτεί.
Ανώνυμος εν δοκιμή - Η ανώνυμη συμμετοχή επιτρέπει σε κάποιο άτομο να δοκιμάσει τα όριά του, δίχως να πρέπει να ταυτίσει τα γραπτά του με το πρόσωπο του.
Ένας επιλυτής πρέπει φυσικά να είναι ορθόνομος, δηλαδή να επιδιώκει την βελτίωση και την ακεραιότητά του (ως άτομο και ως μέλος της ομάδας) μέσω της «ατομικής διαφάνειας». Προβάλει δηλαδή - και ως άτομο και ως μέλος της ομάδας - μεγάλα τμήματα του εαυτού του.
Επικριτής - Μέρος της επιμέλειας είναι και η αξιολόγηση των αναλύσεων, πράγμα που μπορεί να αποκαλύψει σε ορισμένα σημεία την έλλειψη αντικειμενικότητας, η οποία πηγάζει από μη επιλυμένα εσωτερικά ζητήματα. Χρειάζεται "ατομική διαφάνεια" σε αρκετά μεγάλο βαθμό.
Γνώστες - Η γνώστες δεν πρέπει να ανοίγονται, εφόσον συμβάλλουν στοιχεία και όχι αναλύσεις, κρίσεις κλπ.
Η ορθονομία αποτελεί εξουσία - έστω από κάποιο σημείο διάδοσης και μετά. Ο ριζικός κανόνας του «Οι εκτελεστές εξουσίας θα πρέπει να δρουν με διαφάνεια» αγγίζει οπότε σύντομα και αυτούς που εφαρμόζουν την ορθονομία στην πράξη - έστω αυτούς που το κάνουν με μεγάλη αφοσίωση.
Όσο πιο πολύ κατανοεί και συμφωνεί ένα άτομο με την έννοια της "ορθονομίας" και την όλη ουσία της, τόσο περισσότερο υποχρεώνεται αυτό άτομο (εκ λογικής συνέπειας) να δρα ορθόνομα. Διαφορετικά θα έχανε την αξιοπιστία του, προσπαθώντας να περάσει την ορθονομία σε άλλα άτομα και συστήματα δίχως να κάνει το ίδιο με τον εαυτό του.
Η ηθελημένη "ατομική διαφάνεια" γίνεται το βασικό κριτήριο με το οποίο αξιολογείται το άτομο για μία θέση στην κεντρική ομάδα.
Εάν οι πράξεις του ατόμου είναι (στο μικρό περιβάλλον του) ανάλογες με αυτές που κριτικάρει (στο μεγάλο περιβάλλον, π.χ. του κράτους και της πολιτικής), τότε χάνει (εκ λογικής ανάγκης) το δικαίωμα του παράπονου, εφόσον πρώτα πρέπει να βελτιώσει/αλλάξει την πλευρά του. Ένα απλό παράδειγμα είναι ένας αγρότης, που με το «έτσι θέλω» επεκτείνει το χωράφι του εις βάρος του γείτονα, ενώ παράλληλα παραπονιέται για ένα κράτος το οποίο καταπατά με διάφορα τεχνάσματα το έδαφος της πατρίδας του.
Όσο πιο μεγάλη είναι η αυτόματη ανάκληση (η παρακολούθηση των πράξεων του εαυτού και η σύγκριση με πράξεις τρίτων), τόσο πιο δύσκολο γίνεται για ένα άτομο να κρύβεται στο ίδιο του τον εαυτό.
Η αυτόματη ανάκλαση δεν λειτουργεί σε όλους τόσο καλά, ακόμα και σε αυτούς που λειτουργεί καλά, δεν είναι τέλεια. Κατά συνέπεια, πρέπει να δίδεται σε τρίτους η πιθανότητα να επισημάνουν τέτοιες αναλογίες, με αναλυτικό και αντικειμενικό τρόπο.
Για να μπορούν να το κάνουν αυτό, πρέπει να υπάρχουν αρκετά στοιχεία του ατόμου δημοσιευμένα (αρχές, σκοποί, στόχοι, βασικά πιστεύω, κλπ.).